1زمینه و هدف: سرطان پروستات یکی از شایعترین سرطان ها در جهان به ویژه در جمعیت مردان سالمند می باشد. هدف مطالعه حاضر مروری سیستماتیک بر بررسی براکی تراپی در درمان سرطان پروستات و کاربرد بالینی است. روش بررسی: در این مقاله مرور سیستماتیک، مطالعات مرتبط از طریق جستجو در بانک های اطلاعاتی Google scholar، SID و PubMed با استفاده از کلید واژه های مرتبط در محدوده زمانی فروردین 1379 تا اسفند 1401 انتخاب و مقالات مرتبط با موضوع بررسی شدند. یافته ها: از براکی تراپی معمولا به دو صورت استفاده می شود، یا به صورت تک درمانی (mono therapy) که از LDR و HDR برای درمان برخی از بیماران کم خطر بهره گرفته می شود و یا به صورت تقویت کننده (Boost) درمان پس از درمان هایی دیگر مثل EBRT، که در اینجا ممکن است پیش، پس از اتمام یا در حین درمان جزیی از پروسه درمانی باشد. براکی تراپی به همراه EBRT برخلاف براکی تراپی به تنهایی یک رویکرد مناسب در بیمارانی با بیماری با خطر متوسط و پرخطر است. در بیماران پرخطر استفاده از روش درمانی EBRT و HDR-BT به صورت ترکیبی می تواند نتایج بهتری را نسبت به EBRT به تنهایی به دنبال داشته باشد. نتیجه گیری: یکی از مزایای اصلی این روش درمانی توانایی تجویز دوز بالایی از تشعشع است. در حالی که قرار گرفتن در معرض تشعشع را در اندام های سالم مجاور به حداقل می رساند. نتایج به دست آمده از هر دو شکل براکی تراپی نیز عموما مناسب و قابل مقایسه با دیگر روش های درمانی همراه با عوارض کمتر است

براکی تراپی، نوعی درمان سرطان پروستات است که منبع پرتو در بافت سرطانی و یا در نزدیکی آن کاشته می شود. هدف این مقاله، محاسبه عدم قطعیت دز دریافتی بافت پروستات، ناشی از جابجایی چشمه ها و تورم در غده پس از کاشت دانه های پرتوزا است. از کد MCNPX 2. 6 و پروتکل TG-43U1 برای شبیه سازی چشمه براکی تراپی ید-125 مدل 6711Amersham (با فعالیت mCi 0/5) و فانتوم ORNL استفاده شد. طرح درمانی شامل 76 چشمه، حاوی ماده پرتوزای ید-125 است که به دو شکل دانه ای و نقطه ای در سه حجم اولیه 30/02، 38/01 و cm3 52/01 و سه گام زمانی مختلف در پروستات کاشته شده اند. سه گام زمانی شامل لحظه ی پس از کاشت، روز صفرم و روز سی ام پس از کاشت است. در گام نخست دز معادل پرتو در سه حجم مختلف برای دو توزیع دانه ای و نقطه ای در بافت سالم و سرطانی محاسبه شد. در گام دوم، مکان چشمه ها از موقعیت پیش فرض منحرف و منجر به تغییر در نحوه توزیع دز می گردد. با جابجایی در سه جهت چپ-راست (mm 1/8)، درون-سو-برون سو (mm 2/1) و بالا-پایین ( mm3/4)، دز معادل پرتو محاسبه شد. حداکثر عدم قطعیت دز پروستات تحت درمان با چشمه های دانه ای، به حجم cm352/01 و مقدار 20 %+ مشاهده شد. در گام سوم، علاوه بر تغییر مکان چشمه ها، تورم 12 % نسبت به حجم آغازین آن، مشاهده که منجر به دریافت دزی کمتر نسبت به مرحله قبل شد. در این طرح درمانی، اثر جابجایی چشمه ها و تورم به میزان 12 % بررسی شد. عدم قطعیت در جابجایی چشمه ها در روز صفرم پس از کاشت، حدود 20% ± محاسبه شد. همچنین تاثیر دو عامل ذکر شده پس از سی روز از کاشت در پروستاتی با حجم cm3 58/25 با چشمه های نقطه ای، کاهش 21/04 % در مقادیر دز بافت سالم و سرطانی را نسبت به لحظه ی پس از کاشت نشان داد. حداکثر خطای کد 0/03 % است.

زمینه و هدف: یکی از راه های درمان پروستات، استفاده از چشمه های براکی تراپی کم انرژی مانند ید-125 است. هدف ما دراین مطالعه، بررسی فاکتور افزایش دوز تومور با حضور نانو ذرات مختلف در براکی تراپی پروستات به روش مونت کارلو و بررسی اثر حضور نانو ذرات بر منحنی های هم دوز در براکی تراپی پروستات می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه، چشمه براکی تراپی ید-125 مدل SL-125/SH-125 با استفاده از کد MCNPX مونت کارلو، شبیه سازی-شد. پس از محاسبه و تایید پارامترهای گروه کاری 43 انجمن فیزیک پزشکی آمریکا (TG-43) برای آن، فاکتور افزایش دوز در مقطع مرکزی تومور در اثر حضور مواد جاذب Fe2O3، Ag،Gd ، Pt و Au به صورت نانو ذره با سه غلظت 7، 18و 30 میلی گرم بر میلی لیتر در تومور به طور جداگانه بررسی شد.یافته ها: مقدار ثابت آهنگ دوز0.954cGyh-1U-1  به دست آمد. مقدار بیشینه فاکتور افزایش دوز در روی مقطع مرکزی در راستای محور X برای ماده های Fe2O3، Ag،Gd ، Pt و Au، به ترتیب برابر 1.27، 1.15، 1.14، 1.32 و 1.79 می باشد. همچنین دراثر حضور نانوذرات، شکل منحنی هم دوز برای کانتورهای 100 درصد به سمت مرکز تومور و منحنی 50 درصد به سمت خارج تومور متمایل می شوند. فاکتور افزایش دوز با افزایش غلظت و با افزایش عدد اتمی نانو ذرات، نظم خاصی را در افزایش یا کاهش نشان نداد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از شبیه سازی، می توان به این نتیجه رسید که حضور نانو ذرات، باعث افزایش دوز در تومور وکاهش دوز در خارج تومور بر روی منحنی های هم دوز می شود. لذا می توان زمان درمان و اکتیویته را کاهش داد. بنابراین، استفاده بالینی از این نانو ذرات به منظور افزایش دوز در براکی تراپی پروستات توصیه می گردد.

زمینه و هدف: سرطان پروستات یکی از شایع ترین سرطان در مردان است. یکی از روش ها درمانی سرطان پروستات که دارای نتایج بهتری نسبت به دیگر روش های متداول هست، روش براکی تراپی است. مسیله برنامه ریزی درمان براکی تراپی با نرخ دوز بالا، شامل تعیین یک برنامه مناسب برای یک منبع تشعشع است که در بدن بیمار حرکت می کند و حجم هدف با دوز برنامه ریزی شده، اشعه دهی می شود. روش کار: در این مقاله، برنامه ریزی اعداد صحیح با محدودیت های فازی توسعه داده شده و یک مدل بهینه سازی برای محاسبه میزان دوز در روش براکی تراپی، برنامه ریزی شده است. سپس توسط سه نوع الگوریتم تکاملی مختلف، جواب های بهینه مسیله برنامه ریزی اعداد صحیح با محدودیت های فازی بدست آورده و با هم مقایسه شده است. یافته ها: با توجه به نتایج بدست آمده و مقایسه الگوریتم های مختلف، می توان نتیجه گرفت که چه در حالتی که هدف اصلی، بیشترین پوشش باشد و یا هدف، کمترین زمان ممکن برای رسیدن به پوشش بالای 95 درصد باشد، بهترین الگوریتمی که می تواند جواب خوبی برای هر بیمار بدست آید، الگوریتم استراتژی تکاملی می باشد. نتیجه گیری: در این پژوهش نشان داده شده است که این مدل فازی دارای عملکرد قابل قبول بالینی برای موارد پروستات و معیارهای دزیمتری مورد استفاده در این مطالعه می باشد. از طرفی چون سن بیمار و وضعیت و توانایی جسمانی بیمار به عنوان پارامترهایی در مسیله تاثیر گذار می باشند، لذا جواب هایی که بدست آمده، جواب های بهتر و دقیق تری نسبت به تحقیقات گذشته می باشد.

کاربرد روز افزون روش براکی تراپی در مراکز پرتودرمانی، لزوم ایجاد سیستم سنجه بندی چشمه های رادیواکتیو مورد استفاده را ایجاب می کند. بر این اساس، قدرت یک چشمه 137Cs با مشخصات متداول در سیستم های براکی تراپی، در آزمایشگاه دزیمتری استاندارد ثانویه با روش اندازه گیری در هوای آزاد و بر حسب گرمای هوا با دقت 2% اندازه گیری و دو نوع مختلف اتاقک یونش، ویژه اندازه گیری چشمه های براکی تراپی به کمک آن سنجه بندی شده اند. دقت اندازه گیری چشمه های 137Cs مشابه مورد استفاده در براکی تراپی با استفاده از اتاقک های سنجه بندی شده حداکثر تا 4% برآورد شده است.